९६समाधितंत्र
टीका — तत् आत्मस्वरूपं ब्रूयात् परं प्रति प्रतिपादयेत् । तदात्मस्वरूपं परान् विदितात्मस्वरूपान् पृच्छेत् । तथा तदात्मस्वरूपं इच्छेत् परमार्थतः सन् मन्येत् । तत्परो भवेत्
आत्म – भावनानो अभ्यास ज्यारे तेने परिपक्व थाय छे अने ते स्वरूपमां स्थिर थाय छे, त्यारे तेने अतीन्द्रिय आनंदनो अनुभव थाय छे. हवे तेने बाह्य विषयो बधा नीरस लागे छे; तेने ते उपरथी रुचि ऊठी जाय छे अने आत्मस्वरूपमां ज विहरवुं गमे छे.
माटे श्री अमृतचंद्राचार्य पण जिज्ञासु जीवने उद्देशीने कहे छेः —
‘‘हे भाई! तुं कोई पण रीते महा कष्टे अथवा मरीने पण तत्त्वोनो कौतूहली था अने शरीरादिक मूर्त द्रव्योनो एक मुहूर्त (बे घडी) पाडोशी थई, तेमनाथी भिन्न एवा तारा आत्मानो अनुभव कर; तारा आत्माना चैतन्य – विलासने देखतां ज आ शरीरादिक मूर्तिक पुद्गलो द्रव्यो साथे एकपणानो तारो मोह छूटी जशे.’’१ ५२.
ते भावना आ रीते करवी – ते कहे छेः —
अन्वयार्थ : — (तत् ब्रूयात्) ते एटले आत्मस्वरूपनी वात करवी, (तत् परान् पृच्छेत्) ते संबंधी आत्मानुभवी पुरुषोने पूछवुं, (तत् इच्छेत्) तेनी इच्छा करवी – तेनी प्राप्तिने पोतानुं इष्ट बनाववुं अने (तत्परः भवेत्) तेमां एटले आत्मस्वरूपनी भावनामां तत्पर – सावधान रहेवुं, (येन) जेथी (अविद्यामयं रूपं) अज्ञानमय बहिरात्मरूपनो (त्यक्त्वा) त्याग करीने (विद्यामयं व्रजेत्) ज्ञानमयरूपनी एटले परमात्मस्वरूपनी प्राप्ति कराय.
टीका : — ते आत्मस्वरूप कहेवुं एटले बीजाने समजाववुं; बीजाओने एटले जेमणे आत्मस्वरूप जाण्युं होय तेमने ते आत्मस्वरूप पूछवुं तथा ते आत्मस्वरूपनी इच्छा करवी अर्थात् परमार्थस्वरूपे तेने मानवुं, तेमां तत्पर रहेवुं अर्थात् आत्मस्वरूपनी भावनानो आदर १. जुओः श्री समयसार – कलश २३