आत्मस्वरूपभावनादरपरो भवेत् । येनात्मस्वरूपेणेत्थं भावितेन । अविद्यामयं स्वरूपं बहिरात्मस्वरूपम्
त्यक्त्वा विद्यामयं रूपं व्रजेत् ।।५३।।
करवो; जेथी, एटले आवी रीते आत्मस्वरूपनी भावना करवाथी, अविद्यामय स्वरूपनो एटले बहिरात्मस्वरूपनो त्याग करीने विद्यामय रूप एटले के परमात्मस्वरूप प्राप्त कराय.
भावार्थ : — आत्मस्वरूपनी भावना केवी रीते करवी? ते प्रश्नना उत्तरमां आचार्य आत्मार्थीने उद्देशीने कहे छे केः —
आत्मस्वरूप बीजाओने समजाववुं, जेमणे आत्मस्वरूप जाण्युं छे तेमने तेना ज विषे पूछी ते जाणवुं, तेनी ज इच्छा राखवी अर्थात् तेने एकने ज परमार्थ सत्य मानवुं अने आत्मस्वरूपनी भावनामां ज निरंतर लाग्या रहेवुं. आम करवाथी बहिरात्मस्वरूपनो – अविद्यामय स्वरूपनो नाश थशे. परमात्म – स्वरूपनी एटले ज्ञानमय स्वरूपनी प्राप्ति थशे.
(१) आत्मा संबंधी ज वात कर, संसार संबंधी कांई पण वात न कर. तेम करवाथी बहारमां भमतो तारो उपयोग तत्त्व – निर्णय तरफ वळशे.
(२) आत्मा संबंधी वधु ज्ञान माटे विशेष ज्ञानीओने पूछ; तेथी आत्मा संबंधी तारी श्रद्धा स्पष्ट थईने द्रढ थशे अने ज्ञान निर्मळ थशे.
(३) आत्म – प्राप्तिनी ज भावना कर, बीजा कोई पर पदार्थनी के इन्द्रिय – विषयना सुखनी इच्छा न कर; एम करवाथी बाह्य इन्द्रिय – सुखनी पाछळ थती निरर्थक आकुळता मटी जशे.
(४) आत्मस्वरूपनी भावनामां ज निरंतर अभिरत बन. आवी रीते ज्ञानमां, श्रद्धामां अने आचारमां एक आत्माने ज विषय बनाव; बीजा कोई बाह्य पदार्थने तारा ज्ञाननो विषय न बनाव. श्रीमद् राजचन्द्रे कह्युं छे केः —
आत्मा ज एक प्रयोजनभूत वस्तु छे. तेनी प्राप्ति ज करवा योग्य छे. ते सिवाय अन्य पदार्थोनो विचार मनना रोग समान छे.
एवी रीते समजीने धगश अने उत्साहपूर्वक जो तुं आत्म – भावना करीश, तो अविद्यानो – अज्ञानतानो नाश थशे अने आत्मस्वरूपनी प्राप्ति थशे. १. जुओ – श्रीमद् राजचंद्रकृत ‘आत्मसिद्धि’.