Samaysar-Gujarati (Devanagari transliteration). Gatha: 304-305.

समयसार

[ भगवानश्रीकुंदकुंद-

तं न करोति तस्य सा न सम्भवति; तथात्मापि य एवाशुद्धः सन् परद्रव्यग्रहणलक्षणमपराधं करोति तस्यैव बन्धशङ्का सम्भवति, यस्तु शुद्धः संस्तं न करोति तस्य सा न सम्भवतीति नियमः । अतः सर्वथा सर्वपरकीयभावपरिहारेण शुद्ध आत्मा गृहीतव्यः, तथा सत्येव निरपराधत्वात् ।

को हि नामायमपराधः ? —

संसिद्धिराधसिद्धं साधियमाराधियं च एयट्ठं ।

अवगदराधो जो खलु चेदा सो होदि अवराधो ।।३०४।।

जो पुण णिरावराधो चेदा णिस्संकिओ उ सो होइ ।

आराहणाइ णिच्चं वट्टेइ अहं ति जाणतो ।।३०५।।

नथी, तेम आत्मा पण जे अशुद्ध वर्ततो थको, परद्रव्यनुं ग्रहण जेनुं लक्षण छे एवो अपराध करे छे तेने ज बंधनी शंका थाय छे अने जे शुद्ध वर्ततो थको अपराध करतो नथी तेने बंधनी शंका थती नथी — एवो नियम छे. माटे सर्वथा सर्व पारका भावोना परिहार वडे (अर्थात् परद्रव्यना सर्व भावोने छोडीने) शुद्ध आत्माने ग्रहण करवो, कारण के एम थाय त्यारे ज निरपराधपणुं थाय छे.

भावार्थः — जो माणस चोरी आदि अपराध करे तो तेने बंधननी शंका थाय; निरपराधने शंका शा माटे थाय? तेवी ज रीते जो आत्मा परद्रव्यना ग्रहणरूप अपराध करे तो तेने बंधनी शंका थाय ज; जो पोताने शुद्ध अनुभवे, परने न ग्रहे, तो बंधनी शंका शा माटे थाय? माटे परद्रव्यने छोडी शुद्ध आत्मानुं ग्रहण करवुं. त्यारे ज निरपराध थवाय छे.

हवे पूछे छे के आ ‘अपराध’ एटले शुं? तेना उत्तरमां अपराधनुं स्वरूप कहे छेः —

संसिद्धि, सिद्धि, राध, आराधित, साधित — एक छे,

ए राधथी जे रहित छे ते आतमा अपराध छे; ३०४.

वळी आतमा जे निरपराधी ते निःशंकित होय छे,

वर्ते सदा आराधनाथी, जाणतो ‘हुं’ आत्मने. ३०५.

४४४

< Previous Page Next Page >