ज्ञानी तु प्रकृतिस्वभावविरतो नो जातुचिद्वेदकः ।
शुद्धैकात्ममये महस्यचलितैरासेव्यतां ज्ञानिता ।।१९७।।
श्लोकार्थः — [अज्ञानी प्रकृति-स्वभाव-निरतः नित्यं वेदकः भवेत्] अज्ञानी प्रकृति- स्वभावमां लीन – रक्त होवाथी ( – तेने ज पोतानो स्वभाव जाणतो होवाथी – ) सदा वेदक छे, [तु] अने [ज्ञानी प्रकृति-स्वभाव-विरतः जातुचित् वेदकः नो] ज्ञानी तो प्रकृतिस्वभावथी विराम पामेलो – विरक्त होवाथी ( – तेने परनो स्वभाव जाणतो होवाथी – ) कदापि वेदक नथी. [इति एवं नियमं निरूप्य] आवो नियम बराबर विचारीने — नक्की करीने [निपुणैः अज्ञानिता त्यज्यताम् ] निपुण पुरुषो अज्ञानीपणाने छोडो अने [शुद्ध-एक-आत्ममये महसि] शुद्ध-एक- आत्मामय तेजमां [अचलितैः] निश्चळ थईने [ज्ञानिता आसेव्यताम्] ज्ञानीपणाने सेवो. १९७.
हवे, ‘अज्ञानी वेदक ज छे’ एवो नियम करवामां आवे छे (अर्थात् ‘अज्ञानी भोक्ता ज छे’ एवो नियम छे — एम कहे छे)ः —
गाथार्थः — [सुष्ठु] सारी रीते [शास्त्राणि] शास्त्रो [अधीत्य अपि] भणीने पण [अभव्यः] अभव्य [प्रकृतिम् ] प्रकृतिने (अर्थात् प्रकृतिना स्वभावने) [न मुञ्चति] छोडतो नथी, [गुडदुग्धम्] जेम साकरवाळुं दूध [पिबन्तः अपि] पीतां छतां [पन्नगाः] सर्पो [निर्विषाः] निर्विष [न भवन्ति] थता नथी.
टीकाः — जेम आ जगतमां सर्प विषभावने पोतानी मेळे छोडतो नथी अने विषभाव
४६४