kahānajainashāstramāḷā ]
परजीवानहं दुःखितान् सुखितांश्च करोमि, परजीवैर्दुःखितः सुखितश्च क्रियेऽहमित्य- ध्यवसायो ध्रुवमज्ञानम् । स तु यस्यास्ति सोऽज्ञानित्वान्मिथ्याद्रष्टिः, यस्य तु नास्ति स ज्ञानित्वात् सम्यग्द्रष्टिः ।
duḥkh-sukh karavānā adhyavasāyanī paṇ ā ja gati chhe em have kahe chheḥ —
gāthārthaḥ — [यः] je [इति मन्यते] em māne chhe ke [आत्मना तु] mārā potāthī [सत्त्वान्] hun (par) jīvone [दुःखितसुखितान्] duḥkhī-sukhī [करोमि] karun chhun, [सः] te [मूढः] mūḍh ( – mohī) chhe, [अज्ञानी] agnānī chhe, [तु] ane [अतः विपरीतः] ānāthī viparīt te [ज्ञानी] gnānī chhe.
ṭīkāḥ — ‘par jīvone hun duḥkhī tathā sukhī karun chhun ane par jīvo mane duḥkhī tathā sukhī kare chhe’ evo adhyavasāy dhruvapaṇe agnān chhe. te adhyavasāy jene chhe te jīv agnānīpaṇāne līdhe mithyādraṣhṭi chhe; ane jene te adhyavasāy nathī te jīv gnānīpaṇāne līdhe samyagdraṣhṭi chhe.
bhāvārthaḥ — ‘hun par jīvone sukhī-duḥkhī karun chhun ane par jīvo mane sukhī-duḥkhī kare chhe’ em mānavun te agnān chhe. jene e agnān chhe te mithyādraṣhṭi chhe; jene e agnān nathī te gnānī chhe — samyagdraṣhṭi chhe.
have pūchhe chhe ke ā adhyavasāy agnān kaī rīte chhe? teno uttar kahe chheḥ —