પશ્યન્તિ યે મરણજીવિતદુઃખસૌખ્યમ્ .
મિથ્યાદ્રશો નિયતમાત્મહનો ભવન્તિ ..૧૬૯..
જો મરદિ જો ય દુહિદો જાયદિ કમ્મોદએણ સો સવ્વો . તમ્હા દુ મારિદો દે દુહાવિદો ચેદિ ણ હુ મિચ્છા ..૨૫૭.. જો ણ મરદિ ણ ય દુહિદો સો વિ ય કમ્મોદએણ ચેવ ખલુ . તમ્હા ણ મારિદો ણો દુહાવિદો ચેદિ ણ હુ મિચ્છા ..૨૫૮.. પુનઃ ઇસી અર્થકો દૃઢ કરનેવાલા ઔર આગામી કથનકા સૂચક કાવ્ય કહતે હૈં : —
શ્લોકાર્થ : — [એતત્ અજ્ઞાનમ્ અધિગમ્ય ] ઇસ (પૂર્વકથિત માન્યતારૂપ) અજ્ઞાનકો પ્રાપ્ત કરકે [યે પરાત્ પરસ્ય મરણ-જીવિત-દુઃખ-સૌખ્યમ્ પશ્યન્તિ ] જો પુરુષ પરસે પરકે મરણ, જીવન, દુઃખ, સુખકો દેખતે હૈં અર્થાત્ માનતે હૈં, [તે ] વે પુરુષ — [અહંકૃતિરસેન ક ર્માણિ ચિકીર્ષવઃ ] જો કિ ઇસપ્રકાર અહંકારરસસે ક ર્મોંકો કરનેકે ઇચ્છુક હૈં (અર્થાત્ ‘મૈં ઇન કર્મોંકો કરતા હૂઁ’ ઐસે અહંકારરૂપ રસસે જો ક ર્મ ક રનેકી — મારને-જિલાનેકી, સુખી-દુઃખી ક રનેકી — વાઁછા ક રનેવાલે હૈં) વે — [નિયતમ્ ] નિયમસે [મિથ્યાદૃશઃ આત્મહનઃ ભવન્તિ ] મિથ્યાદૃષ્ટિ હૈ, અપને આત્માકા ઘાત ક રનેવાલે હૈં .
ભાવાર્થ : — જો પરકો મારને-જિલાનેકા તથા સુખ-દુઃખ કરનેકા અભિપ્રાય રખતે હૈં વે મિથ્યાદૃષ્ટિ હૈં . વે અપને સ્વરૂપસે ચ્યુત હોતે હુએ રાગી, દ્વેષી, મોહી હોકર સ્વતઃ હી અપના ઘાત કરતે હૈં, ઇસલિયે વે હિંસક હૈં .૧૬૯.
અબ ઇસી અર્થકો ગાથાઓં દ્વારા કહતે હૈં : —
૩૮૬