മജ്ഞാനമഗ്നമഹസോ ബത തേ വരാകാഃ .
കര്താ സ്വയം ഭവതി ചേതന ഏവ നാന്യഃ ..൨൦൨..
ശ്ലോകാര്ഥ : — (ആചാര്യദേവ ഖേദപൂര്വക ക ഹതേ ഹൈം കി :) [ബത ] അരേരേ! [യേ തു ഇമമ് സ്വഭാവനിയമം ന കലയന്തി ] ജോ ഇസ വസ്തുസ്വഭാവകേ നിയമകോ നഹീം ജാനതേ [തേ വരാകാഃ ] വേ ബേചാരേ, [അജ്ഞാനമഗ്നമഹസഃ ] ജിനകാ (പുരുഷാര്ഥരൂപ – പരാക്രമരൂപ) തേജ അജ്ഞാനമേം ഡൂബ ഗയാ ഹൈ ഐസേ, [കര്മ കുര്വന്തി ] ക ര്മകോ ക രതേ ഹൈം; [തതഃ ഏവ ഹി ] ഇസലിയേ [ഭാവകര്മകര്താ ചേതനഃ ഏവ സ്വയം ഭവതി ] ഭാവക ര്മകാ ക ര്താ ചേതന ഹീ സ്വയം ഹോതാ ഹൈ, [അന്യഃ ന ] അന്യ കോഈ നഹീം .
ഭാവാര്ഥ : — വസ്തുകേ സ്വരൂപകേ നിയമകോ നഹീം ജാനതാ, ഇസലിയേ പരദ്രവ്യകാ കര്താ ഹോതാ ഹുആ അജ്ഞാനീ ( – മിഥ്യാദൃഷ്ടി) ജീവ സ്വയം ഹീ അജ്ഞാനഭാവമേം പരിണമിത ഹോതാ ഹൈ; ഇസപ്രകാര അപനേ ഭാവകര്മകാ കര്താ അജ്ഞാനീ സ്വയം ഹീ ഹൈ, അന്യ നഹീം .൨൦൨.
അബ, ‘(ജീവകേ) ജോ മിഥ്യാത്വഭാവ ഹോതാ ഹൈ, ഉസകാ കര്താ കൌന ഹൈ ?’ — ഇസ ബാതകീ ഭലീഭാ തി ചര്ചാ കരകേ, ‘ഭാവകര്മകാ കര്താ (അജ്ഞാനീ) ജീവ ഹീ ഹൈ’ യഹ യുക്തിപൂര്വക സിദ്ധ കരതേ ഹൈം : —