ലിംഗേ ദ്രവ്യമയേ വഹന്തി മമതാം തത്ത്വാവബോധച്യുതാഃ .
പ്രാഗ്ഭാരം സമയസ്യ സാരമമലം നാദ്യാപി പശ്യന്തി തേ ..൨൪൧..
പ്രാപ്ത കരതാ ഹൈ അര്ഥാത് സ്ഥിത രഹതാ ഹൈ, [തമ് അനിശം ധ്യായേത് ] ഉസീകാ നിരന്തര ധ്യാന കരതാ ഹൈ, [തം ചേതതി ] ഉസീകോ ചേതതാ ഹൈ — ഉസീകാ അനുഭവ കരതാ ഹൈ, [ച ദ്രവ്യാന്തരാണി അസ്പൃശന് തസ്മിന് ഏവ നിരന്തരം വിഹരതി ] ഔര അന്യ ദ്രവ്യോംകോ സ്പര്ശ ന കരതാ ഹുആ ഉസീമേം നിരന്തര വിഹാര കരതാ ഹൈ [സഃ നിത്യ-ഉദയം സമയസ്യ സാരമ് അചിരാത് അവശ്യം വിന്ദതി ] വഹ പുരുഷ, ജിസകാ ഉദയ നിത്യ രഹതാ ഹൈ ഐസേ സമയകേ സാരകോ (അര്ഥാത് പരമാത്മാകേ രൂപകോ) അല്പ കാലമേം ഹീ അവശ്യ പ്രാപ്ത കരതാ ഹൈ അര്ഥാത് ഉസകാ അനുഭവ കരതാ ഹൈ.
ഭാവാര്ഥ : — നിശ്ചയമോക്ഷമാര്ഗകേ സേവനസേ അല്പ കാലമേം ഹീ മോക്ഷകീ പ്രാപ്തി ഹോതീ ഹൈ, യഹ നിയമ ഹൈ.൨൪൦.
‘ജോ ദ്രവ്യലിംഗകോ ഹീ മോക്ഷമാര്ഗ മാനകര ഉസമേം മമത്വ രഖതേ ഹൈം, ഉന്ഹോംനേ സമയസാരകോ അര്ഥാത് ശുദ്ധ ആത്മാകോ നഹീം ജാനാ’ — ഇസപ്രകാര ഗാഥാ ദ്വാരാ കഹതേ ഹൈം.
യഹാ പ്രഥമ ഉസകാ സൂചക കാവ്യ കഹതേ ഹൈം : —
ശ്ലോകാര്ഥ : — [യേ തു ഏനം പരിഹൃത്യ സംവൃതി-പഥ-പ്രസ്ഥാപിതേന ആത്മനാ ദ്രവ്യമയേ ലിംങ്ഗേ മമതാം വഹന്തി ] ജോ പുരുഷ ഇസ പൂര്വോക്ത പരമാര്ഥസ്വരൂപ മോക്ഷമാര്ഗകോ ഛോഡകര വ്യവഹാരമോക്ഷമാര്ഗമേം സ്ഥാപിത അപനേ ആത്മാകേ ദ്വാരാ ദ്രവ്യമയ ലിംഗമേം മമതാ കരതേ ഹൈം (അര്ഥാത് യഹ മാനതേ ഹൈം കി യഹ ദ്രവ്യലിംഗ ഹീ ഹമേം മോക്ഷ പ്രാപ്ത കരാ ദേഗാ), [തേ തത്ത്വ-അവബോധ-ച്യുതാഃ അദ്യ അപി സമയസ്യ സാരമ് ന പശ്യന്തി ] വേ പുരുഷ തത്ത്വകേ യഥാര്ഥ ജ്ഞാനസേ രഹിത ഹോതേ ഹുഏ അഭീ തക സമയകേ സാരകോ (അര്ഥാത് ശുദ്ധ ആത്മാകോ) നഹീം ദേഖതേ — അനുഭവ നഹീം കരതേ. വഹ സമയസാര അര്ഥാത് ശുദ്ധാത്മാ കൈസാ ഹൈ ? [നിത്യ-ഉദ്യോതമ് ] നിത്യ പ്രകാശമാന ഹൈ (അര്ഥാത് കോഈ പ്രതിപക്ഷീ ഹോകര ഉസകേ ഉദയകാ നാശ നഹീം കര സകതാ), [അഖണ്ഡമ് ] അഖണ്ഡ ഹൈ (അര്ഥാത് ജിസമേം അന്യ ജ്ഞേയ ആദികേ നിമിത്ത ഖണ്ഡ നഹീം ഹോതേ), [ഏകമ് ] ഏക ഹൈ (അര്ഥാത് പര്യായോംസേ അനേക അവസ്ഥാരൂപ ഹോനേ പര ഭീ ജോ ഏകരൂപത്വകോ നഹീം ഛോഡതാ), [അതുല-ആലോകം ] അതുല ( – ഉപമാരഹിത) പ്രകാശവാലാ ഹൈ, (ക്യോംകി ജ്ഞാനപ്രകാശകോ സൂര്യാദികേ പ്രകാശകീ ഉപമാ നഹീം ദീ ജാ സകതീ), [സ്വഭാവ-പ്രഭാ-പ്രാഗ്ഭാരം ] സ്വഭാവപ്രഭാകാ പുംജ ഹൈ (അര്ഥാത് ചൈതന്യപ്രകാശകാ സമൂഹരൂപ ഹൈ), [അമലം ] അമല ഹൈ (അര്ഥാത് രാഗാദി-വികാരരൂപീ മലസേ രഹിത ഹൈ).
൫൮൪