१३४ ][ तत्त्वज्ञान-तरंगिणी
बाह्य एवा लोकमार्गो तथा संगप्रसंगना त्यागमां जो मने परम
सुख थाय छे, तो अंतरसंगति संगना त्यागमां तेनाथी अधिक सुख केम
न थाय? ११.
बाह्यसंगतिसंगेन सुखं मन्यते मूढधीः ।
तत्त्यागेन सुधीः शुद्धचिद्रूपध्यानहेतुना ।।१२।।
अवमौदर्यात्साध्यं विविक्तशय्यासनाद्विशेषेण ।
अध्ययनं साध्यानं मुमुक्षुमुख्याः परं तपः कुर्युः ।।१३।।
मूढ मति तो बाıा संगति संग वMे सुख गणे प्रधाान;
तेनो त्याग विमल चिद्रूपनो धयान हेतु सुख गणे धाीमान. १२.
श्रेÌ मुमुक्षु उणोदरीने विविकत शय्यासनथी साधय;
धयान सहित स्वाधयाय आदरे उत्तम तप ए तो आराधय. १३.
अर्थ : — अज्ञानी जीव बाह्य संगतिना संगथी सुख माने छे,
(ज्यारे) सम्यक्बुद्धिवाळा – ज्ञानी शुद्ध चिद्रूपना ध्याननो हेतु (होवाथी)
ते संगना त्यागथी सुख माने छे. १२.
मुमुक्षुओमां मुख्यजनो ऊंणोदरी तपथी साधवा योग्य, विशेषे
करीने निर्जन स्थानमां (शुद्धात्माना) ध्यान सहित स्वाध्यायरूप परम तप
करे छे. १३.
ते वंद्याः गुणिनस्ते च ते धन्यास्ते विदांवराः ।
वसंति निर्जने स्थाने ये सदा शुद्धचिद्रताः ।।१४।।
निर्जनं सुखदं स्थानं ध्यानाध्ययनसाधनं ।
रागद्वेषविमोहानां शातनं सेवते सुधीः ।।१५।।
ते गुणवंता वंद्य गणाता धान्य ज्ञानीमां प्रवर मनाय,
निर्जन स्थाने ने जइ वसता चिद्रूपमां अति रकत सदाय;
निर्जनस्थान अति सुखदायी धयान तथा स्वाधयाय निदान,
राग द्वेष विमोह विनाशक सेवे तेने अति मतिमान. १४-१५.