अध्याय-१७ ][ १४३
मुक्ते बाह्ये परद्रव्ये स्यात्सुखं चेच्चितो महत् ।
सांप्रतं किं तदादोऽतः कर्मादौ न महत्तरं ।।१५।।
मुकत थतां परद्रव्य बाıाथी जो जीवने सुख अतीव दीसे,
तो पछी कर्मादिथी मुकतने श्रेÌ सौख्य शुं ना उल्लसे? १५.
अर्थ : — बाह्य परद्रव्यनो त्याग करतां जो आत्माने महान सुख
थाय छे, तो हवे कर्मादिने छोडतां आनाथी विशेष सुख आत्माने केम
थाय? १५.
इन्द्रियैश्च पदार्थानां स्वरूपं जानतोंऽगिनः ।
यो रागस्तत्सुखं द्वेषस्तद्दुःखं भ्रांतिजं भवेत् ।।१६।।
यो रागादिविनिर्मुक्तः पदार्थानखिलानपि ।
जानन्निराकुलत्वं यत्तात्त्विकं तस्य तत्सुखं ।।१७।।
प्राणी वस्तुस्वरुप जाणतां, मात्र बाıा £न्द्रिय ज्ञाने,
त्यां जे राग, गणे सुख तेने, द्वेष दुःख भ्रमथी माने;
रागादिथी मुकत संत जे सर्व वस्तु जाणे तोये,
निराकुलता त्यां तेओने, ते ज सौख्य तात्त्विक हो ये. १६-१७.
अर्थ : — पदार्थोनां स्वरूपने इन्द्रियो वडे जाणतां जीवने तेमां जे
राग छे, ते भ्रांतिथी थतुं सुख छे अने जे द्वेष छे, ते भ्रांतिजन्य दुःख
छे. १६.
सर्व पदार्थोने जाणवा छतां पण जे जीव रागादिथी अत्यंत मुक्त
छे तेने जे निराकुळता छे, ते तात्त्विक (साचुं) सुख छे. १७.
इंद्राणां सार्वभौमानां सर्वेषां भावनेशिनां ।
विकल्पसाधनैः सार्थैर्व्याकुलत्वात्सुखं कुतः ।।१८।।
तात्त्विकं च सुखं तेषां ये मन्यंते ब्रुवंति च ।
एवं तेषामहं मन्ये महती भ्रांतिरुद्गता ।।१९।।